Oğuzhan Başar » Kişisel gelişim

Şirketler Hukuku ve Fikri Haklar hakkında…

Oğuzhan Başar — Wed, 03 Feb 2010 18:27:41 +0000

Çalışma hayatında yaptığınız iş kadar; şirket hukuku ve fikri haklar son derece önemlidir.

Nasıl derseniz? Ödeyeceğiniz vergiden tutun, şirket yönetimine kadar bir çok değişken bulunmakta.

Şahıs şirketi, sermaye şirketleri farkları, ana sözleşme, dikkat edilecek hususlar, fikri haklar, yasal mevzuat ve uygulamaları vb. bir çok konudaki verilecek kararlar; en az yaptığınız iş kadar dikkat edilesi hususlar içerisindedir.

Kasım 2009 ‘da katıldığım Etohum Girişimcilik Kampında ; “ŞİRKETLER HUKUKU & FİKRİ HAKLAR” konusunda Av.Erdem TÜRKEKUL ‘un sunumunu izlediğimde; kendisinden bu faydalı sunumu dosya olarak rica etmiştim. Saolasun beni kırmadı ve paylaştı. Ayrıca blog’umda paylaşmama da izin verdi.

Bende bana çok faydalı olan bu sunumu, bu konuda bilgi arayan diğer arkadaşlar için paylaşmayı önemli buluyorum. Umarım başkaları içinde faydalı olur.

“ŞİRKETLER HUKUKU & FİKRİ HAKLAR”
Av.Erdem TÜRKEKUL
14 Kasım 2009 – İSTANBUL

Incoming search terms for the article:

hak hukuk resimler

Pozitif düşün, pozitif kal!

Oğuzhan Başar — Tue, 26 Jan 2010 09:24:20 +0000

Bu gün Marjinal Yaklaşımlar’ın e-bülteninde aşağıdaki yazı ile karşılaştım… İlginç bir yazı.. Duygusal durumlardan etkilenmekten, çevremizdeki negatif duyguların çoğunu; farkında olmadan emdiğimizden bahsediyor. Buna sünger olmak diyor.. Acaba diye düşündüm.. ve kendime sordum; “Acaba gerçekten çevremizdeki etkileşimden bu kadar çok etkileniyor muyuz?” Cevabım isteksizce ama durumu çok iyi şekilde kavramış olarak “Evet” oldu.. Sanırım biraz çözüm yolları üzerinde çalışmak gerek…

Neyse, Pozitif düşün, pozitif kal! İşte ilgili yazı aşağıda..

Negatif Duygulardan Kaçınmanın Yolları

Stres ve duygusal yük ile dolu bir dünyada amaçlı ve dengeli olmayı öğrenmek önem taşır. Korku, öfke ve hayal kırıklığı birer enerji olduğundan, bunları farkına bile varmadan insanlardan “kapma” potansiyeliniz yüksektir. Duygusal bir sünger olmaya yatkınsanız, bir başkasının negatif duygularından uzak durmayı ya da kalabalık içinde serbest dolaşan olumsuz duygulardan kaçınmayı bilmek yaşamsaldır. Bir başka sorun ise kronik endişe, depresyon ya da stresin savunma mekanizmanızı yıpratarak sizi duygusal bir süngere dönüştürmesidir. Birdenbire, özellikle benzer acıları olanlarla hiper uyumlu hale gelirsiniz. Empati böyle işler; kendi içimizde çözülemeyen çok önemli konulara yoğunlaşırız. Enerji açısından bakıldığında, negatif duygular pek çok kaynaktan doğabilir. Hissettiğiniz şey kendinize ya da bir başkasına ait olabileceği gibi, bir bileşim de olabilir. Aradaki farkı nasıl tanımlayacağınızı ve pozitif duyguları stratejik olarak nasıl yüreklendireceğinizi açıklayacağım. Böylece, size ait olmayan olumsuzlukları yüklenmeniz gerekmeyecek.

Bu, her zaman yapmayı bildiğim birşey değildi. Büyüme çağında, kız arkadaşlarım alışveriş merkezlerine ve partilere gitmek için sabırsızlanırlardı; ne kadar büyükse, o kadar iyiydi… Ama ben onların heyecanını paylaşmazdım. Kalabalık ortamlarda kendimi hep ambale olmuş ve bitkin hissederdim; nedenini bilmiyordum. Arkadaşlarım beni en tuhaf bakışlarla süzüp “Neyin var?” derlerdi. Tek bildiğim, kalabalık mekanlar ile ben bir arada olamıyorduk. Bu tür mekanlara kendimi iyi hissederek gider, oralardan sinirli, keyifsiz ya da berbat bir ağrı ya da sızı içinde ayrılırdım. Kuşkusuz, çevremdeki insanların duygularını emen devasa bir süngerdim.

Hastalarımda da başka insanların duygularını emmenin, panik atakları; depresyonu; aşırı yemeyi, seksi ve ilaç kullanımını; ayrıca, geleneksel tıbbi teşhis yöntemlerine kafa tutan bol miktarda fiziksel semptomu tetiklediğini gördüm. Hastalık Kontrolü ve Önleme Merkezleri, iki milyonu aşkın Amerikalının kronik yorgunluktan muzdarip olduğunu bildiriyor. Büyük ihtimalle, bu insanların çoğu birer duygusal sünger.

Aşağıda sunulan stratejiler, başka insanların duygularını emmeyi bırakmanıza yardımcı olacak.

Önce kendinize şunu sorun
“Bu duygu bana mı yoksa başkasına mı ait?” Her ikisi de olabilir. Korku ya da öfke gibi duygular size aitse, kendi başınıza ya da profesyonel yardım alarak bu duygunun kaynağıyla usulca yüzleşin. Size ait değilse, bariz kaynağı bulmaya çalışın. Örneğin, az önce bir komedi filmi izlemiş, ama sinemadan eve kendinizi keyifsiz hissederek dönmüşseniz, yanınızda oturan insanların depresyonunu bünyenize katmış olabilirsiniz; çok yakın durulduğunda, enerji alanları çakışır. Aynı durum, bir alışveriş merkezine ya da kalabalık bir konsere gidildiğinde de geçerlidir.
Mümkünse, kendinizi şüpheli kaynaktan uzak tutun.
En az 7 metre öteden geçin; kendinizi rahat hissedip hissetmediğinize dikkat edin. Yabancıları gücendirmeyi istememek konusunda aşırıya kaçmayın. Kamusal bir alanda, depresyon yüklendiğinizi hissediyorsanız, oturduğunuz yeri değiştirmekte tereddüt etmeyin.
Birkaç dakika, nefesinize odaklanarak kendinizi merkeze alın.
Bu sizi özünüze bağlar. Nefes alıp verirken, olumsuzluk verin, sakinlik alın. Böylece, kendinizi belli bir zemine oturtur ve korku ya da diğer zor duygulardan arındırırsınız. Olumsuzluğu bedeninizden dışarı çıkan gri bir sis olarak, umudu ise bedeninize giren altın rengi bir ışık olarak gözünüzde canlandırın. Bu, çabuk sonuç verebilir.
Korku gibi negatif duygular sıklıkla karın boşluğundaki sinir ağında duygusal merkezinize takılıp kalır.
Stresi saklandığı yerden çıkarmak için avcunuzu bu bölgeye yerleştirin ve o noktaya iyi hisler akıtın. Çoktandır süregelen depresyon ya da endişe için, söz konusu merkezi güçlendirmek üzere bu yöntemi her gün kullanın. Rahatlatır, bir tür güvenlik ve iyimserlik hissi verir.
Kendinize kalkan olun.
Zahmetli hastaları olan iyileştiriciler dahil çoğu insanın kullandığı yararlı bir korunma biçimi de bedeninizin etrafında beyaz (ya da güç verdiğini düşündüğünüz herhangi bir renkte) ışık dolu bir zarf hayal etmektir. Bunu olumsuzluğu ya da fiziksel rahatsızlığı engelleyen ama pozitif olanı içeri alan bir kalkan gibi düşünün.
Pozitif insan ve durumları arayın.
Başkalarındaki iyilikleri gören bir arkadaşınıza telefon edin. Bardağın dolu tarafını dile getiren bir meslektaşınızla zaman geçirin. Umut verici insanları dinleyin. Kendilerine ve başkalarına olan inançlarını işitin. Umut dolu kelimeleri, şarkıları ve sanat türlerini sevin. Umut bulaşıcıdır ve ruh halinizi yükseltir.

Bu stratejileri sürekli uygulayın. Duygusal olarak aşırı yüklendiğiniz her sefer tekerleği yeniden icat etmeniz gerekmez. Başa çıkma stratejileriyle, stresli durumlara daha hızlı yanıt verebilir, kendinizi daha güvende hissedebilir ve duyarlılıklarınızı geliştirebilirsiniz.

Yazar: Judith Orloff

Konuyla ilgili bir de video buldum. İyi seyirler…

Dr. Orloff’s PBS Special “Emotional Freedom Now!”

Incoming search terms for the article:

Unutulan bir yazı… ve kurutulmamış bir bataklık!

Oğuzhan Başar — Tue, 01 Dec 2009 09:54:51 +0000

Aşağıdaki yazıyı bundan yaklaşık bir sene çok sevgili arkadaşım İlker Eroğlu‘nun blog’unda okumuş, çok beğenmiştim. Fakat ne yazık ki yazıcı çıktısını alıp her gün bakmayı planlayarak astığımda yerinde de öylece unutmuştum.

Dün evde biraz odamı toparlarken tekrar yazıyı keşfettim. Keşfettim diyorum zira ilk karşılaştığımız o günlerde bir çok işim-uğraşım ve hiç bir şeye extra ayıracak zamanın yoktu.

Hata yaptığımı biliyor ama nerede olduğuna bir türlü karar veremiyordum. Sonrasında atalet ile baş başa kaldım.

Geçen zamandan sonra tekrar yazı ile karşılaştığımda en büyük problemimin aslında basit bir sorun olduğunu, zamanı yönetimini gerçekten beceremediğimi, alışkanlıklarımın hep bana zaman kaybettirecek şeyler olduğunu yada önceliklerimi acele kararlar, anlık değişikliklerle sürekli hatalı olarak belirlediğimi farkettim.

Bu zamansızlık, öncelik belirleyememek her kes için kurutulması gereken önemli bir batalık. Kurutulmadığı sürece, istenmeyen vıraklamaları duymak -hiç hoş değil-, içinde yetişen sineklere; özellikle kan emen türlerinden sivrilerine maruz kalmamak içten bile değil.

Hal böyle olunca bu işe bir el atmalı diye düşünüyor insan.

Tüm kaybettiğimiz zamanın özeti: hepsi bir alışkanlık ve ısrarla hatalı olanları yapmaya devam ediyoruz.

Benim için artık bu hata’dan vazgeçilmeliydi.. ve değiştirmeye karar verdim. Madem memnun değilim, neden katlanmalıyım ki? Çabalayıp değiştirmek elimde…

Olabildiğince günlük planlar yaparak, öncelikli işlerle uğraşarak zamanı yaşamaya karar verdim.

Planlı çalışıyor ve gereksiz herşeyden uzak durmaya çalışıyorum.

Ben’im için belki biraz geç oldu ama her zaman düşünür ve desteklerim.

“Hiç bir şey için geç değildir….”

Bu yazı’yı okumanız için sizlere tavsiye ederim…

Zaman Yönetimi – Önceliklerin Belirlenmesi

Günde iki saat daha fazlam olsa neler, neler yapardım ben, hayatımı ne güzel yaşardım diyenlerden misiniz? O halde bu yazı tam size göre!

İlk defa yaptığınız bir şey uzun sürer (yeni bir şarkı, yeni bir yol…) ama alışkanlıkla yaptıklarınız ne kadar kısa zamanda biter. Bazı zor zamanlar bir türlü geçmek bilmez, özellikle de bir yerde hapis gibi kaldığınız ama bazen de zamana en çok ihtiyacınız olduğunda sizi bir başınıza bırakıverir.

İşin doğrusu zaman sizinle inatlaşmıyor, sizin zamanı algılamanız değişiyor. Uzmanlar bu duruma “zamanın göreceliği” diyor. (Einstein bunun üzerine kocaman bir kuram bile yaratmış)

Zaman algılanan ve gerçek zaman olarak ikiye ayırabiliriz. İkisi arasındaki ilişki ise gerçek zaman ölçülebilir, algılanan zaman ise sizin tarafınızdan hissedilir. Gerçek zaman çoğunlukla mühendislerin kullandıkları ve ihtiyaç duydukları bir veridir. Yani biz insanlar aslında sosyal hayatımızda sadece algılarımızla yaşıyoruz.

Eğer ki bir gün yetmemeye başladıysa, muhtemelen hayatınızda normal gitmeyen bir şeyler var. Seslerinizi duyar gibiyim, işlerim çok yoğun, hep bir yerlere yetişmek zorundayım, aileme zaman ayıramıyorum… Üzgünüm sizin için üzülmeyeceğim çünkü hayatınızı cehenneme çeviren yine kendinizsiniz.

Zaman ve yetişme / yetişmeme kabusunu yaratan birkaç nedene bakalım:

– Plansızlık
– Öncelikleri belirleyememek ve sıralayamamak
– Ertelemek
– Kendini gereğinden fazla işe adamak
– Acelecilik
– Kırtasiyecilik ve verimsiz okuma
– Rutin ve gereksiz işler
– Açık kapı politikası (hayır diyememek)
– Gereksiz telefonlar
– Gündemsiz ve verimsiz toplantılar
– Kararsızlık
– Yetki verememek
– Dağınık masa ve büro düzeni

Tamam, bunlar var da ne olacak, bunlardan kaçamayız, bizim sosyal çevremizde veya şartlar bunu böyle yaptığı için diyebilirsiniz. Böyle diyenlere size cehenneminizde sıcak günler diliyorum. Çıkmak isteyen dostlar beni takip etsin:

Hayatınızı iyileştirmek için bugünden daha iyi bir gün olamaz.

Adım 1 – Ne yaptığınızı biliyor musunuz?

Gün boyu kendinizi gözlemleyin, neye ne kadar zaman ayırdığınızı not edin. Böylece gün içinde bazı işlere gerektiğinden fazla zaman ayırıp ayırmadığınızı ölçmüş olursunuz. Belki bazı şeyleri çok gereksiz yere yapıyor olabilirsiniz!

Zaman Kaybettiriciler neler olabilir?

– Ziyaretçiler
– E-Posta
– Dedikodu
– Gereksiz titizlik
– Kahve sohbetleri
– Düzensizlik
– Hayır diyememek
– Geciktirme
– Beklemeler
– Aksaklıklar

Ben şahsen beklemeler ve kahve sohbetleri nedeniyle epeyce zaman kaybettiğimi fark ettim.

Adım 2 – Çevrenizi düzenleyin!

Siz artık cennet yolunda ilerliyorsunuz. Bunu çevrenizdekilere hissettirin.

İş yerinizdeki masanızda iş dışındaki şeyleri kaldırın. Masanızı düzenleyin
Evinizi düzenleyin, evde yaptığınız rutin işlerinizi en kısa sürede bitecek şekilde yeniden organize edin.

– Dağınıklık:
– Yorgunluk,
– Verimsizlik,
– Baş edememe hissi,
– Stres ve hâkimiyet yoksunluğu oluşturur,
– Ayrıca yaşamınızı kısıtlar.

Adım 3 – Kendinize bir yol belirleyin!

Hafta boyunca yapmak istediklerinizi listeleyin ve öncelik sırasına dizin. Haftalık yapamayacak kadar hızlı değişken bir işiniz varsa en azından her akşam 15 – 30 dakika arası yarın yapacağınız işlere konsantre olun ve gününüzü kafanızda canlandırın.
Öncelik belirleme yöntemini öğrenin
“Günlük yapılacaklar” listesini önceliklerine göre hazırlayın.
Listenizin başındaki işlere büyük bir dikkatle yaklaşın.
Başladığınız işi bir kerede tamamlayın.
Daha iyi nasıl olur diye sorun ve kendinizi geliştirin!

Öncelikleri belirleme:

1. Acil ve Önemli Hemen yapın!	2. Acil ve Önemli Değil 2.cil öncelili Bir zaman ayırın, delege edin.
3. Acil Değil ve Önemli Zaman planına yerleştirin ve takip edin. Eğer ilgi göstermezseniz Acil ve Önemli olurlar!	4. Acil Değil ve Önemli Değil Kurtulun, bunları yapmak zorunda değilsiniz….

Bu doküman hazırlanırken Kişisel Zaman Yönetimi, Marion E. Haynes kitabından ve Banu Gökçül, Leadership Skills ders notlarından faydalanılmıştır.

Not: Özetleyen yazarı bilinmiyor. Çok aradım ama bulamadım. Biri orjinal kaynağı hakkında bilgi verilirse eklemek isterim.